anomos

Τα CDS της πολιτικής χρεοκοπίας και η επόμενη μέρα

Ξημερώματα Πέμπτης και στο πρόσωπο του Έλληνα Πρωθυπουργού είναι αποτυπωμένη η ανακούφιση. Τα σφιγμένα μέχρι εκείνη τη στιγμή χείλη χαλαρώνουν και  με τις πρώτες λέξεις ο λόγος γίνεται αντιληπτός : «Καταφέραμε να αποφευχθεί η προεπιλεγμένη χρεοκοπία. Το χρέος είναι τώρα διαχειρίσιμο και  η Ελλάδα μπορεί..,  να επιλύσει μια για πάντα τους λογαριασμούς με το παρελθόν. Ξημερώνει μια καινούργια μέρα »

Η συμφωνία (μείωση κατά 50% του χρέους  που κατέχουν οι τράπεζες) που  επιτεύχθηκε στη διάρκεια της νύχτας από τους ηγέτες της ζώνης του ευρώ αποτελεί  μια βαθιά ανάσα για την Ελλάδα η οποία -καλώς εχόντων των πραγμάτων- το 2020 θα δει το εθνικό χρέος στο 120% αντί του 165% που είναι σήμερα. Αναμφίβολα η έκπτωση από μόνη της δεν φθάνει. Είναι μόνο η αρχή. Είναι μια ασπιρίνη και πρέπει να ακολουθήσει η θεραπεία ...;

Χωρίς ενίσχυση της ανάπτυξης και υποστήριξη της επιχειρηματικότητας η χώρα θα κολλήσει και πάλι στο βάλτο της υπέρμετρης φορολόγησης και της συνακόλουθησης άντλησης ρευστότητας από την αγορά. Και  σε λίγα χρόνια ή ακόμα και μήνες θα πάθει και πάλι ασφυξία και θα επανέλθει στη σημερινή της αποκάρωση.  Οι εκτιμήσεις των εμπειρογνωμόνων- που κωδικοποιούν τις προκλήσεις της επόμενης μέρας-εφιστούν την προσοχή ειδικά σε αυτή την  εύθραυστη παράμετρο. Οι επισημάνσεις τους αν και κοινότυπες έχουν ιδιαίτερα αξία και σημασία. Η συνταγή των ειδικών είναι σαφής.

Πρώτον, πρέπει να μειωθεί το δημόσιο έλλειμμά. Δύσκολο το εγχείρημα όταν η επιβάρυνση από τόκους του χρέους, είναι περίπου  7% του ΑΕΠ και η συμφωνία με τους ιδιώτες πιστωτές δεν  είναι αρκετή για να κάνει το βάρος υποφερτό.  Επιπλέον, αποτελεί οικονομική αναγκαιότητα αλλά και κοινωνική απαίτηση να αντιμετωπισθεί η φοροδιαφυγή.  Σήμερα, μόνο ένας στους επτά Έλληνες πληρώνει φόρους.  Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι τα νοικοκυριά, ακόμη και οι φτωχότεροι, πρέπει να  συμβάλλουν στη συλλογική προσπάθεια. Αυτός εξάλλου είναι ο νέος πατριωτισμός που επιβάλλει η περίσταση.

Αλλά βεβαίως η μεγάλη πρόκληση, η μεγάλη ελπίδα  είναι η «έκρηξη» μιας οικονομικής επανάστασης στη χώρα. Η έξοδος από το  φαύλο κύκλο του χρέους, προϋποθέτει  ετήσια αύξηση  του ΑΕΠ κατά 3,5%. Και η επίτευξη αυτού του στόχου προϋποθέτει  μεγαλύτερες εξαγωγές, αναδόμηση της βιομηχανίας, εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων και τελικά ...; βελτίωση της ανταγωνιστικότητας.

Στόχοι που έχουν ως εφαλτήριο τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και την πλήρη και ουσιαστική αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων.  Αυτό ακριβώς το ρόλο θα έχει κατά την Ευρωπαϊκή Ένωση η ομάδα των εμπειρογνωμόνων (task force) που θα εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Το ζήτημα των αρμοδιοτήτων και του ρόλου της Επιτροπής ήδη αποτελεί (και δικαίως) αντικείμενο διελκυστίνδας μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.  Η αξιοπρέπεια απαιτεί σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας και της ελεύθερης βούλησης. Κατά συνέπεια είναι πολιτικά απαραίτητο να δευκρινιστεί πλήρως το πλαίσια και το όριο της παρέμβασης των τοποτηρητών. Άλλο ο συμβουλευτικός και άλλο ο αποφασιστικός ρόλος ...;  

 Πάντως και πριν «αλέκτορα φωνήσαι τρεις» σχεδόν το σύνολο της αντιπολίτευσης με επικεφαλής την αξιωματική (και τον Αλέξη στα κεραμίδια) βάλλουν κατά ...; ριπάς!  

Την ίδια στιγμή, τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης αλλά και οι ειδικοί μιλούν για ένα λογικό συμβιβασμό σε ότι αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση και για μια ικανοποιητική  απόφαση σχετικά με το ελληνικό χρέος.

Η απόφαση της 26^ης Οκτωβρίου ασφαλώς και δεν αποτελεί επαρκή λόγο ώστε οι Έλληνες να ξεχυθούν  πανηγυρίζοντας στους δρόμους. Ούτε φυσικά  συνιστά αιτία για να κατέβουν οι  πλερέζες του εθνικού πένθους.

Χαρακτηρίζεται ως  μια καλή αρχή.  «Η τελευταία νέα αρχή» που ενδεχομένως έχει η Ελλάδα. Έτσι ας αξιολογηθεί η περίσταση και με τον τρόπο αυτό ας αντιμετωπισθεί η συγκυρία.

Το ενδεχόμενο κυριαρχίας και επικράτησης της άρνησης της απόρριψης και του μηδενισμού που προβάλλει η αντιπολίτευση συνιστά κίνδυνο ακύρωσης της αμυδρής  ελπίδας που  άρχισε να αχνοχαράζει το πρωινό της 27^ης Οκτωβρίου.

ΟΙ  δηλώσεις των στελεχών της αντιπολίτευσης  δίνουν την εντύπωση ότι από τη μια πλευρά βρίσκονται αυτοί που με κάθε τρόπο, μέσο και κόστος επιχειρούν να εκποιήσουν   την Ελλάδα και να πουλήσουν τους Έλληνες στα σκλαβοπάζαρα και από την άλλη βρίσκονται οι εθναμύντορες, οι πατριώτες, οι Ελληναράδες ...;

Οργίλες ανακοινώσεις που για κάποιους υποκρύπτουν  άγχος και αγωνία μη τυχόν πέτυχε κάτι για την Ελλάδα  από  όσα ισχυρίζεται η Κυβέρνηση.

Εντύπωση προκαλεί η διαπίστωση του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Αντώνη Σαμαρά ότι  με το κούρεμα που αποφασίστηκε, το χρέος της χώρας μας το 2020 θα είναι όσο ήταν και το 2009, πριν μπούμε στο Μνημόνιο, δηλαδή 120% του ΑΕΠ!

Έτσι είναι μόνο που τότε ( το2009) το έλλειμμα έτρεχε με 15% και για να τιθασευτεί έπρεπε να γίνουν και πολλές  και μεγάλες θυσίες.  

Η στάση του κου Σαμαρά - που όταν η οικονομία κατέρρεε ως υπουργός της Κυβέρνησης Καραμανλή- διαβεβαίωνε ότι είναι θωρακισμένη, πολλές φορές έχει σχολιασθεί αρνητικά. Κάποιος είπε ότι έχει ποντάρει τα ρέστα του σε  CDS( credit default swap) στην πολιτική χρεοκοπία της κυβέρνησης ώστε να γίνει πρωθυπουργός.

Κάποιος άλλος τον χαρακτήρισε εκμεταλλευτή της κατάρρευσης. Για παράδειγμα  ο ανταποκριτής της γερμανικής εφημερίδας  Suddeutsche Zeitung σε σχετικό άρθρο του αποκάλεσε τον κ. Σαμαρά «ανεύθυνο και εγωμανή» που θέλει την εξουσία με κάθε τίμημα.

«Ο τύπος των πολιτικών που οδήγησαν τη χώρα στο γκρεμό αρνείται τώρα τη διάσωση» σημείωνε  ο ανταποκριτής.

Προσοχή λοιπόν σε όλους και ιδιαίτερα σε εκείνους που είναι υπόλογοι για τη σημερινή κατάσταση. Και εξ όσων γνωρίζω υπόλογοι είναι όλοι τους. Της Κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης. Της μείζονος και της ελάσσονος. Και στο κάτω- κάτω από το υστέρημα  του ελληνικού λαού αμείβονται και αυτοί. Έτσι δεν είναι Αλέξη ...;